Fjßrsjˇ­ir nßtt˙runnar

FrŠ margra tegunda eru uppl÷g­ Ý skreytingar.
Til eru frŠ

sem fengu ■ennan dˇm

a­ falla Ý j÷r­

en ver­a aldrei blˇm.

SŠlublandi­ andvarp steig frß m÷rgu ungmeyjarhjarta ■egar Haukur Mortens s÷ng ■etta lj˙fsßra ljˇ­ fyrir li­lega hßlfri ÷ld. Enn vekur ■eta fallega ljˇ­ og lag draumkenndar tilfinningar og margir tˇnlistarmenn gera ■a­ a­ sÝnu. MarÝa Markan hefur ■ˇ e.t.v. veri­ fyrst til a­ flytja ■a­ snemma ß fjˇr­a ßratugi tuttugustu aldar.

         FrŠin eru einn helsti fjßrsjˇ­ur pl÷nturÝkisins. A­ undanf÷rnu hefur veri­ gˇ­ur tÝmi til a­ fara Ý ■ß fjßrsjˇ­sleit, sem frŠs÷fnun getur veri­, og enn er ■a­ ekki or­i­ of seint. Falli ■roska­ frŠ Ý frjˇa j÷r­ getur vaxi­ upp nřr einstaklingur, sem ber me­ sÚr einkenni foreldranna.

         Margir kunningjar mÝnir sega a­ vÝst langi ■ß til a­ safna frŠi, en ■eir viti alls ekki hvernig eigi a­ bera sig a­. Hvernig eigi ■eir a­ vita hvort frŠi­ sÚ ■roska­ og hvernig eigi svo a­ me­h÷ndla ■a­? Vi­ ■essu er ekkert einhlřtt svar, en ■ˇ mß hafa ■a­ sem vÝsbendingu a­ ■roska­ frŠ er oftast d÷kkt ß litinn en ˇ■roska­ grŠnt. Ůeir sem eru a­ stÝga fyrstu skrefin Ý frŠs÷fnun Šttu e.t.v. fyrst a­ safna frŠjum af trjßm og runnum. Ilmreynirinn Ýslenski stendur n˙ me­ berja■ungar greinar sem svigna undan fagurrau­um kl÷sunum og koparreynirinn vir­ist hafa yfir sÚr kniplingablŠju ger­a ˙r hvÝtum berjum. Fj÷lmargir a­rir runnar bera n˙ ■rosku­ aldin. Blˇm d˙ntoppsins eru ekki ßberandi, ■au sitja venjulega tv÷ og tv÷ saman Ý bla­÷xlunum, ljˇsgul ß litinn, en berin sjßst ■eim mun betur. Ůau ra­a sÚr eftir greinunum, fagurrau­ og ■r˙tin safa og nßnast bi­ja um a­ ■au sÚu bor­u­. Ůa­ eigum vi­ ■ˇ a­ lßta fuglunum eftir, ■vÝ ber flestra toppa eru dßlÝti­ eitru­. D˙ntoppnum er hins vegar au­velt a­ fj÷lga me­ sßningu og ■vÝ er um a­ gera a­ grÝpa tŠkifŠri­, safna dßlitlu af berjum til sßningar og ver­a ■annig ß undan vŠngju­um vinum okkar. Snjˇber eru glŠsirunnar  ■egar ■au eru ■akin hvÝtum berjum, ■ˇtt runninn sÚ ekkert sÚrstakur ß ÷­rum ßrstÝma, en n˙ Šttu ■au ber um ■a­ bil a­ ver­a ■rosku­. Sama gildir um misplana. Glansmispillinn me­ blßsv÷rt ber og skri­mispillinn me­ fagurrau­ eru vi­ ■a­ a­ ■roska frŠin. Sama gildir um rˇsirnar. ═gulrˇsin er einfalda ˙tgßfan af Hansarˇsinni. Algengastir eru runnar me­ rˇsbleikum einf÷ldum blˇmum en lÝka eru til hvÝtblˇmstrandi runnar. Ůeir me­ hvÝtu blˇmin hafa ekki ■roska­ frŠ ■egar ■etta er skrifa­, en rau­bleiku Ýgulrˇsirnar bera n˙ fallega rau­ aldin, nřpur, sem eru or­in kj÷tfyllt og safamikil, hreinasta lostŠti Ý munni ■rasta og m˙sa, en lÝka himnesk Ý hlaup. Aldin meyjarrˇsar og hjˇnarˇsar fara heldur ekki framhjß neinum. Ůau eru rau­gul ß litinn og l÷gun ■eirra minnir ß fl÷sku. ١tt nřpurnar sÚu hreinasta augnayndi og gaman a­ horfa ß ■Šr ß runnunum er alveg meinalaust a­ taka fßeinar til handargagns til a­ komast yfir frŠin. Eins er birkifrŠi­ or­i­ ■roska­, reklarnir or­nir lausir Ý sÚr og farnir a­ fj˙ka.

         Ůa­ er gaman a­ safna frŠi en svo vaknar spurningin, hvernig ß a­ me­h÷ndla frŠi­, hvernig ß a­ geyma ■a­, ß a­ sß ■vÝ strax e­a bÝ­a vorsins? MÚr finnst ßrangursrÝkast a­ hreinsa frŠin strax ˙r berjunum, ■urrka ■au ß rakadrŠgum pappÝr og ■eim frŠjum sem Úg Štla ekki a­ sß strax, kem Úg fyrir Ý kŠli Ý litlum vel merktum brÚfpokum. Ůa­ er t÷luver­ fyrirh÷fn a­ plokka frŠi­ ˙r reyniberjum e­a rˇsaaldinum, en mÚr finnst ■a­ borga sig. ═ frŠkj÷tinu eru ensÝm sem hindra spÝrun. SÚ ■a­ fjarlŠgt spÝrar frŠi­ fyrr en ella.

         HÚr hef Úg fyrst og fremst tala­ um ber og rˇsaaldin. K÷nglar barrtrjßna eru ekki enn ■roska­ir. FrŠhirslur blˇmjurta eru ˇtr˙lega fj÷lbreyttar og ■a­ ver­ur efni Ý a­ra grein a­ fjalla um ■Šr. Eins er gaman a­ safna berjum og frŠhirslum til ■ess eins a­ nota ■Šr Ý skreytingar.

 

 

 

SigrÝ­ur Hjartar


Til baka


yfirlit plantna

     
-->